Ik zal u het verhaal van mijn reis vertellen.
Waar ik heen ging, hoe ik er kwam...
en wat ik zag onderweg.
Ik dacht dat ik de wereld ging veranderen.
Maar natuurlijk was het de wereld die mij veranderde.
We hebben een dokter nodig!
U mag hier niet komen. - Alsjeblieft.
We hebben hulp nodig. - Deze kant op.
Ze mogen hier niet komen! - Niks aan de hand.
Wat is er met hem gebeurd? - Een stuk boor brak los.
Volhouden, Sam. - Rustig aan. Het gaat goedkomen.
Het komt in orde, Sam. - Help me, alsjeblieft.
Ze horen hier niet. - Wat doe je?
Hij bloedt dood. - Hij mag hier niet zijn!
Help me!
Wat is er aan de hand? - Hij heeft 'n diepe steekwonde.
Hij is in het verkeerde ziekenhuis.
Hij heeft geen tijd voor het juiste...
Breng hem hier weg. Snel! - Hij bloedt dood.
Hij bloedt! - Dit is niet juist!
Kom op. Breng hem weg!
Wat mankeer je? - Breng hem naar beneden.
Het doet me veel plezier, onze gastspreker en vriend voor te stellen...
Dr. Jude Gresham.
Dank u.
Oost-Anatolië is een ruig land...
De inwoners zijn arm maar harde werkers.
Voor hen is moderne geneeskunde een revolutionair begrip.
Je had van kledij kunnen wisselen.
Sorry. Ik had geen tijd.
Daarom is het werk van het Amerikaanse Missie Hospitaal in Van,
zo levensbelangrijk.
Voor veel mensen in de regio...
biedt ons ziekenhuis de enige beschikbare medische zorg.
Mensen komen van honderden mijlen in het rond.
En de enige reden dat wij ze kunnen helpen...
is vanwege royale donaties van openhartige Christenen zoals uzelf.
Er zijn hindernissen natuurlijk.
Oost-Anatolië....
kan ook een plaats zijn van afstotelijk geweld en misdaad.
Maar het is ook een plaats van vurige daadkracht.
En de mensen die daar overleefden...
Toen ik voor het eerst in Van kwam, als pas afgestudeerd arts...
was mijn plan, om een jaar te blijven, mijn legerdienst te doen...
en dan terug te keren naar Amerika en een succesvolle praktijk starten.
Dat was acht jaar geleden.
Ik plande niet wat zou gebeuren...
maar toen ik de mensen eenmaal leerde kennen en onder hen leefde...
wist ik dat ik er nooit meer zou weggaan.
Dank u.
Dat klinkt nogal haastig. - Het was haastig.
Ik heb in diverse steden ziekenhuizen bezocht...
om de laatste vorderingen in moderne geneeskunde in te halen.
Het klopt. De medische wetenschap heeft grote vooruitgang geboekt.
Konden we nu ook nog het denken van de dokters vooruit laten gaan.
- Lillie... - Hoe bedoelt u, juffrouw?
Gisteren werd 'n man weggestuurd uit 't ziekenhuis waar ik werk...
omdat zijn huid de verkeerde kleur had.
Dr. Gresham, ik moet mij verontschuldigen voor onze dochter.
Ik verzeker u, mej. Rowe, er is nog nooit iemand weggestuurd uit ons ziekenhuis...
omwille van hun huidskleur of hun geloofsovertuiging.
Dat zou tegen alles zijn waarin we geloven.
Dr. Gresham, ik wil u iets laten zien.
Is dit niet prachtig?
- Het is erg mooi. - Het was van mijn broer.
Hij studeerde voor arts toen hij overleed.
- Wat spijtig, mej. Rowe. - Ik wil het doneren aan uw ziekenhuis.
Jullie kunnen een vrachtwagen gebruiken, nietwaar?
Natuurlijk. En ik waardeer het aanbod.
Maar er is geen mogelijkheid om dit naar ons ziekenhuis te krijgen.
Waarom niet?
Vooreerst omdat de spoorweg maar tot één-derde van de weg gaat...
en de wegen zijn ruwe paden, dwars door de bergen.
Geitenpaden, eigenlijk.
Ik zal 'n manier vinden om 't daar te krijgen.
Ik wil dat het tot iets nuttigs dient.
Bent u zeker dat het uzelf niet is die iets nuttigs wil dienen, mej. Rowe?
Ik veronderstel dat ik naar iets op zoek ben, een manier om mijn steentje bij te dragen.
Wel, wat dat ook is, ik weet zeker dat u het zal vinden.
Ik hoop dat we elkaar nog eens ontmoeten.
Dat hoop ik ook.
Europa staat aan de rand van de oorlog.
Er is geen garantie dat de vrachtwagen of de medische goederen...
het ziekenhuis van Dr. Gresham zullen bereiken.
En als ik ze zelf breng?
Hoe bedoel je?
Ik vaar naar Istanboel, en zorg dat ze van daaruit aankomen.
- Wat? Persoonlijk afleveren? - Ja.
Lillie, je hart zit op de goede plek...
maar deze tocht is veel te gevaarlijk.
Ondenkbaar. Geen sprake van.
Een jonge vrouw in haar eentje in dat stuk van de wereld.
Nee.
Ik heb al alles geregeld.
- Wat? - Ik heb de overtocht al geboekt...
voor mezelf en de goederen.
Ik heb mijn erfenis van oma gebruikt.
Lillie, het is geen kwestie van geld. - Je bent 23 jaar oud.
Al je vrienden zijn getrouwd en hebben kinderen.
Tot nu toe hebben we steeds toegegeven aan je bevliegingen.
- Bevliegingen? - Verpleegsterschool.
Je werk met de armen.
Het is tijd voor een geregeld leven...
niet om naar de andere kant van de wereld te trekken.
Sorry, liefje. We kunnen dit gewoon niet toelaten.
Totaal niet.
Ik hou van jullie.
Maar dit is iets wat ik moet doen.
Lillie? Lillie?
Twee maanden later...
Mej. Rowe?
Uw spullen worden straks uitgeladen. - Dank je, Thomas.
Meneer?
Meneer? Excuseer?
Negeer hem. Doorlopen.
Excuseer?
Een speciale 'welkom in Istanboel' groet. Hij laat de borstel vallen, u raapt hem op...
en plotseling krijgt u de duurste schoenenglans ter wereld.
Sorry meneer. Ik ben OK, dank u wel.
- Dank u. - Graag gedaan.
- Bent u Amerikaans? - Ja. Ik...
Ik wil de moskee bezoeken. Kunt u mij vertellen hoe ik er kom?
Wel, dat kan ik. Het lijkt mij makkelijker als ik u de weg toon.
Komaan. U wil de mooiste moskee van Istanboel toch niet missen, niet?
Komaan!
Doe uw schoenen uit en bedek uw haren.
Het is alsof je binnenin Gods gedachten zit.
Het lijkt alsof onze tijd binnenin Gods gedachten teneinde is.
Tot ziens.
Bedankt, meneer...?
Luitenant Ismail Veli van het Ottomaanse Keizerlijke Leger.
Wanneer ik geen reisgids speel voor jonge Amerikaanse vrouwen.
Lillian Rowe.
Wel... Ik hoop dat uw bezoek aan mijn land aangenaam is, mej. Rowe.
Aangenaam, maar kort. Er komt oorlog.
Sorry, mej. Rowe, maar ik kan niet langer de levering garanderen.
Het Ottomaanse Rijk kan elk ogenblik in staat van oorlog verkeren.
Goederen die bedoeld zijn voor de Amerikaanse missies worden vastgehouden.
Uw enige keuze is terug naar huis te keren.
Ik ben niet zover gekomen om rechtsomkeer te maken.
Er kan een mogelijkheid zijn om toestemming te krijgen.
Ja?
U zou een militaire escorte moeten vinden.
Nonkel, dit is belachelijk.
Het Amerikaanse meisje vroeg expliciet naar u.
Zie dit als een kans.
Een kans? Dat ziekenhuis ligt compleet afgelegen.
Eens de oorlog begint zullen de Russen proberen grondgebied te winnen in Anatolië.
De vraag is of de Armeniërs in de regio het Rijk zullen steunen...
of meedoen met de Russen tegen ons.
Ah, dus je wil dat ik spion wordt?
Laten ons eerlijk zijn met elkaar.
Je naam en uw charmes hebben je zover gebracht.
Maar nu is het tijd voor je om jezelf te bewijzen.
Ik weet enkel niet wanneer ik terug zal zijn. - We zien wel.
Luitenant Veli.
Ik kan u niet genoeg bedanken voor uw hulp.
Eigenlijk, mej. Rowe, ben ik het die u moet bedanken.
Dit is 'n mooie kans om m'n militaire carrière opzij te zetten,
om u te helpen uw koffers en uw belachelijke vrachtwagen
naar niemandsland te slepen.
Luitenant Veli.
Het spijt me indien deze reis de grote plannen die u hebt voor uzelf dwarsboomt...
maar gezien het feit dat uw landgenoten wanhopig nood hebben aan medische hulp...
zou u aan hun behoeften kunnen denken in plaats van de uwe.
U mag hier niet zijn.
Mej. Rowe!
Er bestaan hier gebruiken.
U moet ze in het oog houden indien u wilt opschieten.
Bedankt, luitenant, om mij daarop te wijzen...
U moet niet afdwalen.
Ik ben prima zo.
Is dat Mt. Ararat waar Noah strandde?
Ja, we noemen hem Agri Dagi.
Agri Dagi.
Noah en de zondvloed. Adam en Eva.
Weet je, dit maakt ook deel uit van de Islamitische cultuur.
Echt?
Adam en Eva.
Enkel, volgens de Islamitische overlevering werden ze niet verdreven uit de tuin.
Ze werden op een verschillende plaats van de wereld gezet...
zodat ze elkaar moesten zoeken.
Blijf dichtbij.
Wakker worden.
Wat er ook gebeurt, laat uzelf niet zien.
Verstop je!
We brengen medische goederen naar het Amerikaanse Missie Ziekenhuis.
Het zijn enkel medicatie, verband en goederen voor hulpbehoevenden.
Uw laarzen. Uw laarzen zijn van het leger.
Het zijn ordinaire laarzen.
Laat het geweer vallen, Turk.
Ik weet wie je bent, soldaat.
De vraag is, ga ik je doden?
Of zal mijn Christelijke geweten het mij beletten?
Hey, zullen we die Turkse hond afmaken?
Instappen!
Snel!
Kom op!
Pak hem!
Ik krijg 'm niet onder controle!
Komaan!
Mej. Rowe, we hebben geluk.
- Geluk? - Ja.
Ik ben de medische goederen verloren. Ik verloor de vrachtwagen. Mijn broers vrachtwagen.
Die hadden ze toch wel van ons afgenomen.
- Er is nog iets die ze hadden afgenomen. - En dat is?
Onze levens.
- U kan dit als kussen gebruiken. - Bedankt.
Hierzo.
Bedankt, luitenant.
Verontschuldiging voor de inrichting.
Ik hoop dat u wat kan slapen.
Hallo!
Hoe zeg je 'hallo' in het Turks?
Merhaba.
Is dat de missie?
Nee, dat is het garnizoen waar ik gelegerd ben.
Uw missiehospitaal is daar.
Kom.
U hebt het gehaald.
Tot ziens, mej. Rowe.
Ik hoop dat we de mogelijk zullen hebben elkaar te zien...
Mej. Rowe?
Wat doet u hier?
Echt? Dr. Gresham, het is een lang verhaal.
Gaat het met u? - Ik ben... Ik ben OK.
En dit is mijn begeleider, luitenant Veli.
Luitenant, dit is Dr. Gresham. - Dokter.
Luitenant. Bedankt dat u haar...
veilig bij ons bracht.
Graag gedaan.
Laat ons u uit de zon halen, ja?
Bedankt, luitenant.
Zo, wat gebeurde er met jou?
Ik bracht jou uw medische goederen...
met mijn broers vrachtwagen, zoals beloofd.
Je bracht de vrachtwagen?
Die is helaas in de bergen door dieven gestolen...
tezamen met de goederen. Het spijt me zo.
Je bent hier. Je bent in leven. Dat is wat telt. Komaan.
Aangezien ik de goederen niet kan leveren...
Ik zou mij willen aanbieden als vrijwilligster.
U wil hier verpleegster zijn?
U heeft verpleegsters nodig, nietwaar? - Absoluut.
Dat is Dr. Woodruff, onze stichter. - Kan ik hem ontmoeten?
Natuurlijk.
Garrett.
Wat is er? Wie is dat?
Ze heet Lillian Rowe.
Ze is van Philadelphia gekomen om ons waardevolle medische goederen te brengen.
Ik ben bang dat er een probleem was met de goederen, maar ik wil blijven...
Blijven? U kan niet blijven.
Waarover praat ze, Gresham?
Ze is een verpleegster, Garrett.
Ze bood haar diensten aan. We kunnen het ons niet veroorloven...
Mej. Rowe?
Ga naar huis.
Ga onmiddellijk naar huis.
Is iedereen hier behalve ik, gek geworden?
Dit is geen plek voor een vrouw.
Sorry, Dr. Woodruff kan wat bot overkomen.
- Wilt u de hoofdafdeling zien? - Ja.
Zoals u ziet hebben we 24 bedden in gebruik.
Dokter. - Twee in...
Dokter. - Excuseer mij.
Hallo.
Hoe heet je?
Ik ben Lillie.
En u bent?
Aghavni.
Dat is een mooie naam. Aghavni.
Wat is dat?
Een vogel?
Aghavni betekent 'vogel'?
Duif.
Aghavni betekent 'duif'.
Is dat malaria?
Malaria?
Let op de symptomen.
De diepe bronchiale hoest.
Het lichaam volledig met een helderrode uitslag?
Dit is tyfus.
Geen malaria.
U kan zelfs geen tyfus herkennen. Waar kreeg u uw opleiding?
Dr. Gresham! Dokter!
Hij ademt niet. Hij ademt niet.
- Zorg voor hem, Zoya. - Hij ademt niet.
- Geen ademhaling. Geen hartslag. - Kleine pupillen.
Hij leeft nog.
Pleuraal abces bovenste rechter kwadrant.
Het drukt tegen zijn hart en longen.
Scalpel.
Gaas.
Klem.
Gaas.
Ik zal je pakken, poppetje!
Hebbes!
Zoya, wil je haar in de gaten houden?
Hoe kan dit opeens?
Lillie. Lillie.
Laat ons dit afhandelen.
Zuster Rowe, volgens mij kent u onze vriend Christapor al.
Vriend?
Hij is hier om deze prima uitrusting te verkopen, die wij heel erg nodig hebben.
Je verwacht betaald te worden voor iets wat je reeds gestolen hebt?
Ik vond die dingen in de bergen.
Dat is een leugen. Hij is een dief, een bandiet.
Jongedame, rustig aan. We proberen hier zaken te doen.
Echt prima uitrusting.
Maar het maakt niks uit. Aan uw prijs kunnen we niet tegemoetkomen.
- Mijn prijs is heel redelijk. - Uw prijs is te hoog.
Ik laat mij niet afpersen. - Garrett, laat mij iets regelen.
We hebben die apparatuur nodig.
Neem mej. Rowe mee naar binnen. Laat mij dit regelen.
Christapor.
Is er iets anders wat we voor je kunnen doen?
Ik hoop dat dit geen ontslagbrief is.
Nee, voor mijn ouders.
Ik dacht dat je blij zou zij.
Uw broers vrachtwagen is eindelijk terecht.
Ik snap niet waarom er overeenkomsten met dieven worden gesloten.
In de Armeense gemeenschap worden Christapor en z'n mannen als helden gezien.
Ze komen op voor het Christendom tegen de Turkse Moslims.
Ik dacht dat verondersteld werden neutraal te zijn.
De oorlog in Europa...
gaat Anatolië in tweeën splitsen.
De Armenen aan de ene, en de Turken aan de andere kant.
Het zal bloederig worden. Veel mensen zullen sterven.
We zullen uw uitrusting nodig hebben om iedereen te helpen.
Begrijp je nu waarom ik dit moest doen?
Het begint.
Goeienacht.
Mijn ouders overleden toen ik klein was. Ik was aan niemand gehecht.
Maar jij hebt een familie.
Mijn broer Frank was de enige die me echt begreep.
Je zei me dat hij overleden is.
Tuberculose.
Wat erg, Lillie.
Hij studeerde voor arts.
Dus toen hij stierf wist ik precies wat ik wilde doen.
Frank had dit geweldig gevonden.
En jij?
Komaan! - Wat is er? Ik snap het niet.
Het is begonnen. Ze gaan elkaar afslachten.
Een oorlog van immense omvang woede in Europa.
Deze werd bekend als de Eerste Wereldoorlog.
'De oorlog die andere oorlogen overbodig maakte'.
We lazen nieuws over de verschrikkingen en wreedheden.
De loopgraven. Niemandsland.
Gifgas.
Luchtgevechten.
En soms hadden de gevechten plaats, weken of maanden...
voordat het nieuws ons bereikte.
Alhoewel het allemaal zover weg leek,
wisten we dat we dat we niet lang aan zijn bloedige greep zouden ontsnappen.
Plaats rust, luitenant.
Ik geloof dat u een kennis bent van mej. Rowe.
- Luitenant Veli. - Mej. Rowe.
Mej. Rowe gaat over twee dagen een zieke terugbrengen naar een nabijgelegen dorp.
Ik wijs u aan als haar officiële begeleider.
Het zou een eer zijn u te vergezellen.
Dat is fijn om te horen.
Dat is alles, luitenant. Ik ga alles regelen.
Aghavni!
Yaya!
Wat is hier gebeurd?
Er kwamen mannen. Veel mannen. Met geweren en zwaarden.
Gekleed zoals hem?
Neen, het waren geen soldaten.
Zijn er gewonden? - Ja.
Uw vriend, luitenant Veli, is hier niet om u te beschermen.
Hij is hier om informatie te verzamelen over de omringende dorpen.
We kunnen Aghavni hier niet achterlaten.
We hebben geen keus, Lillie.
De kinderen is het enige wat ze nu hebben.
Is alles in orde?
Het is OK, maar we moeten snel vertrekken.
Natuurlijk. U moet verslag uitbrengen bij uw oversten.
U hebt uw zending dokter en ik de mijne.
Mijn zending is het redden van levens.
En de mijne is ze af te nemen?
Enkel omdat ik een uniform en wapen draag maakt van mij een moordenaar?
Ja.
Dit werd niet door mijn manschappen gedaan.
Die mensen vallen onder uw bescherming.
Als u toelaat dat zulke dingen gebeuren, ondersteunt u hun doel.
Welk doel?
Het verdrijven van alle Christenen uit Anatolië.
- Dat zou ik nooit steunen. - Dat doet u al.
U bent een soldaat, en soldaten voeren bevelen uit...
ongeacht hoeveel onschuldige mensen sterven.
U weet niet wie ik ben.
Ik weet dat mensen zoals u het bloedvergieten...
die mensen zoals ik verondersteld worden op te ruimen. - A.u.b. hou op, allebei!
We vertrekken.
Nu je het van dichtbij hebt gezien,
hoe deze mensen leven en sterven,
zou niemand het je kwalijk nemen als je wil vertrekken.
- Je denkt dat ik weg wil? - Nee.
Maar nu snap je waarom de Armenen moeten vechten?
Is dat waarom je wapens verstopt?... In de kapel.
Je denkt dat het hypocrisie is.
Ik zie dat je gelooft dat het juist is wat je doet.
Jij niet?
Niet zeker.
Lillie.
In de korte tijd dat je hier bent,
ben ik me beginnen afvragen.
Misschien is dit een soort...
Ik stoor.
- Heeft u uw avondeten al gehad? - Nee, ik veronderstel van niet.
Ga zitten. Ik haal het voor u.
Je moet iets eten, Garrett. Ik neem de avondronde.
Hij is verliefd op u.
Zou dat verkeerd zijn?
Ik zou het haten hem teleurgesteld te zien.
Ik zei het de eerste keer dat ik u zag.
Dit is geen plek voor een vrouw.
Ik ben niet bang, Dr. Woodruff.
Nee.
U bent niet bang.
Dat was zij ook niet.
Ik weet uw visie...
omtrent geneeskunde niet, mej. Rowe.
Waarschijnlijk loopt u over van het nobele idee...
het lijden van mensen te verlichten.
Kent u mijn visie?
Het is een spel.
Een bloederig spel...
waarin we ons nietig verstand en vaardigheden inzetten...
tegen de vernietigingskrachten en ziekten, en verliezen.
We verdrinken in de dood.
Ik verwacht niet dat u het begrijpt.
Maar uiteindelijk wel.
De glasscherf zit er dichtbij.
Hij verliest het oog als we niet nauwkeurig zijn.
Dr. Gresham.
Garrett, laat mij dit afwerken.
Misschien, ja. Het is een goede oefening voor je.
Hou zijn hoofd vast.
Dr. Woodruff?
Niet aanraken.
Tyfus.
Ik kon hen niet redden.
Ik begrijp het. - U...
U begrijpt het niet.
U wil geloven in een God die goed en rechtvaardig is.
Hij is niet rechtvaardig. Hij is wreed.
Hij is onvoorstelbaar wreed.
U moet gaan slapen.
OK.
Wat was de naam van uw vrouw?
Marie.
En u richtte dit hospitaal op met haar?
Ja, inderdaad.
Zou ze willen dat u uzelf zo pijnigt?
Hoe hebt u mij gevonden?
Ik zag u vanuit het kasteel. - U was mij aan het begluren?
Ik bewonderde de schoonheid van het landschap.
Is dat een eiland?
Ja, het heet Ahtamar.
Van hieruit lijkt het een illusie.
Er is daar een oude kerk. Het is prachtig.
Als Christen zou u welkom zijn. Met een officiële begeleider natuurlijk.
Natuurlijk. Komaan.
Voor een paar centen laat hij ons misschien zijn boot lenen.
Op het water zijn laat altijd de rest van de wereld verdwijnen.
Het is zoals binnenin Gods gedachten zijn.
Het is hier mooi.
Dank u. Het is mijn land.
Bent u blij dat u kwam?
- Naar het eiland? - Nee. Naar dit.
U bent erg dapper. - Ik was op de vlucht.
Waarom?
Ik kon niet zijn wat andere mensen wilden dat ik was.
En u? Hebt u altijd soldaat willen worden?
Wel, ik had geen keus.
Het is een familiezaak.
Je moet wel.
Leuk.
Zou u niet graag vrij willen zijn?
Vrijheid is een illusie.
We nemen allen de rol die we krijgen.
Dat geloof ik niet.
En u?
Minder en minder, elke keer ik u zie.
Zwakke bries om terug te keren.
Ik vind het niet erg een tijdje te drijven.
Ik wilde u aanraken welhaast vanaf het moment dat we elkaar ontmoetten.
Maar ik ben een Moslim en u een Christen.
We hebben zo weinig gemeen.
Waren Adam en Eva Moslims?
- Of waren het Christenen? - Geen van beiden.
Maar ze deelden dezelfde God.
Hoe zeg je 'kus' in het Turks?
Buse.
Buse, dan.
Zo te zien krijgen we wat wind.
We maakten ons zorgen om u. - Ik kan u verzekeren dat ik OK was.
Ik wil even met luitenant Veli praten, als ik mag.
Goedenamiddag, mej. Rowe.
Luitenant.
Bedankt.
U begrijpt dat de jongedame onder onze hoede en bescherming is?
Behalve wanneer ze de stad verlaat, dan valt ze onder de mijne.
Laat ons duidelijk zijn.
Uw religie keurt relaties met Christelijke vrouwen af.
Mej. Rowe en ik zijn vrienden. Of is dat iets wat uw religie afkeurt.
- Ik wil niet dat ze misleid wordt. - Misleid?
U weet waar ik het over heb.
Geen zorgen, Dr. Gresham. Haar eer is ongeschonden.
Wat betekent dat?
Dit is onaanvaardbaar.
Dit tolereer ik niet.
Ik wil dat dit verband twee keer per dag wordt ververst.
En observeer goed of hij geen tekenen van koorts vertoond.
Jude.
Je bent kwaad.
Natuurlijk ben ik boos.
Maar ik kan je niet zeggen wat je moet doen.
Dat is aan jou en je geweten.
Wij kennen elkaar.
We delen dezelfde dromen.
Dezelfde overtuigingen.
We zouden kunnen samen verder leven.
Het spijt me, Jude.
Het was geen verrassing...
toen het Ottomaanse Rijk besloot met de Duitsers mee te vechten.
Of toen Rusland de oorlog verklaarde aan het Rijk,
en begon aan een massieve invasie vanuit het oosten.
Ons dorp Van, bevond zich precies op de route van het Russische leger.
Voor sommige lokale Armeniërs...
waren de Russen de deur naar bevrijding.
De Ottomanen namen maatregelen om de Armeense rebellen te vernietigen.
En de rebellen vochten terug.
Armeense rebellen hebben het centrum van de stad ingenomen...
en ze willen standhouden...
totdat Russische troepen de grens kunnen oversteken en zich bij hen kunnen voegen.
Dus, uw orders zijn om hun verdediging te doordringen en hun sterkte evalueren.
Kolonel Khalil, hoe zien we het verschil
tussen de rebellen en de gewone inwoners?
De rebellen zullen diegenen zijn die je proberen te vermoorden.
Komaan!
En wie is dit?
Een patiënt.
Iets specifieker. Turk? Armeen?
Een patiënt herstellend van een stomp letsel aan zijn linkerbeen.
Dr. Woodruff.
Ik eis dat deze bedden kunnen gebruikt worden door het Ottomaanse leger.
De vlag van deze missie is Amerikaans, niet Ottomaans.
Door internationaal protocol hebben we het recht te besturen zoals het ons past.
Ik heb dit ziekenhuis gebouwd voor hen die het meest onze hulp nodig hebben.
Dus als een van uw jongens hierheen wordt gebracht
met een verloren been of hun ingewanden in hun handen,
zullen we voor hen zorgen.
Doorzoek het ziekenhuis van boven tot onder. Bekijk wat ze verbergen.
U bent niet bevoegd om dat te doen. - Het is oorlog, dokter.
Ik heb volledige bevoegdheid.
Ga hier binnen.
Dit is een wandaad. Jullie kunnen hier niet zomaar binnen gaan.
Luitenant, dit is een heilige kapel.
Alsjeblieft.
Hier is niets van belang voor u.
Alsjeblieft.
Stop.
Ga de stallen doorzoeken.
Dank u.
Lillie.
Ik wil u zien.
Mijn regering zal hiervan horen.
De Russen banen zich een weg vanuit het oosten en zullen spoedig hier zijn.
Laten we zien hoe ze met u zullen omgaan, Dr. Woodruff. Het zijn wilden.
Jullie Amerikanen en Europeanen,
of jullie nu hier komen om te helpen, te vechten of voor het profijt,
jullie zullen nooit meer dan onbelangrijk zijn.
Wij beweren niet iets anders te zijn.
Toen jullie landen nog moerassen en bossen waren,
floreerde onze cultuur al duizenden jaren.
En als jullie niks meer dan geschiedenis zijn...
ten onder gegaan in duisternis, zoals Rome en Griekenland,
zullen wij hier nog steeds zijn.
- Hallo. - Hallo.
Lillie, ik weet niet hoeveel tijd we hebben. Ik moet binnenkort op een missie.
Weet je het zeker?
Wachtte je op mij?
Ja.
Lillie.
Je was bij hem.
Oh, Lillie?
Ja?
Het spijt me zo.
De Russische invasie kwam over ons.
Sommige Armeense rebellen vervoegden de Russische strijdkrachten...
om tegen het Ottomaanse leger te vechten
en de hel brak los.
Dichtbij ons werden Armeense mannen uit hun huizen gehaald
en ingelijfd in het Ottomaanse leger,
terwijl het samendrijven van Armeense vrouwen,
kinderen en de bejaarden was begonnen.
Ismail werd naar wat op een zelfmoordmissie leek gezonden,
om wapens te vernietigen in een wapendepot dat de Russen hadden veroverd,
en hevig bewaakten.
Ik ben uw gids.
Jij? Waar zijn al de anderen?
De anderen waren lafaards. Ze vluchtten toen de Russen kwamen.
- Hoe is uw naam? - Ik heet Ahmet, luitenant.
OK, Ahmet.
Wanneer hebben de Russen het depot ingenomen?
Drie dagen geleden, luitenant.
Ik wil weten waar de munitie wordt bewaard.
Dat is de deur waar de geweren liggen.
- Ga terug. - Ik wil u helpen.
Je bent te jong. Wacht bij de paarden.
- Ga! - Waarheen?
Ik kan nergens heen. Ga naar het missieziekenhuis....
en zeg tegen de Amerikaanse verpleegster dat luitenant Veli je gestuurd heeft.
Ga!
Breng haar binnen, achteraan alsjeblieft. Bedankt.
Lillie, de Turken hebben het garnizoen verlaten en zijn uit de stad vertrokken.
Russische soldaten zijn op komst.
Maar je zag hem niet?
Je hebt hem niet zien sterven?
Ik moet hem vinden.
- Je kunt niet gaan. Je zult gedood worden. - Ik moet hem vinden.
Lillie, je gaat daarheen om een dode man te vinden.
Hij is niet dood.
Neem dit.
Dank u, Dr. Woodruff.
Ik hoop dat u het niet nodig hebt.
God zegene u.
Ik zie het meer, elke dag.
Verscheurde dorpen.
Hoe deze oorlog levens verwoest.
Broers die tegen elkaar vechten.
Dorpelingen die hun huizen ontvluchten,
niet wetende waarheen te gaan.
Iedereen ontvlucht gewoon de oorlog.
Enkel verbonden door gemeenschappelijk leed.
Lillie.
Ismail!
Hier. Drink wat water.
Dank u.
- Ik zal voor je zorgen. - Ik ben OK. Ik ben OK.
Wacht.
- Stop! - Wat is er?
Stop de auto!
- Oh, God. - Breng ons ernaartoe.
Wie heeft hier de leiding?
Ik.
Ik ben uw meerdere. Groet mij.
- Wat ben je aan 't doen? - Het zijn maar Armeniërs.
Ik ben luitenant Ismail Veli, en deze mensen gaan met mij mee.
Om welke reden?
Bevel van Kolonel Khalil... voor ondervraging.
- Kinderen ook? - Ja, iedereen.
- Ik neem de volledige verantwoordelijkheid. - Nee.
- Wat? - Nee.
Ze zijn van ons.
Dit is geen verzoek.
Ik beveel u deze mensen vrij te laten.
Laat ze vrij!
Lopen.
Komaan!
Lillie! Lillie!
- Lillie! - Sh! Sh! Sh!
Pak haar aan. Snel!
In de oplegger! - Wacht, luitenant!
Wanneer vaardigde Kolonel Khalil deze order uit?
Vanochtend vroeg.
Kolonel Khalil is gisteravond omgekomen.
Probeer ons niet tegen te houden.
Rijden!
Niks aan de hand.
Het zijn twee kogels. Inwendige schade.
U snapt het gevaar door hem hierheen te brengen?
U ontleend hem geen hulp. - Dat zei ik al.
Dit ziekenhuis stuurt niemand weg.
Gaas.
De Russen!
Eruit. - Gaas.
Gaas.
Dit is een ziekenhuis.
Dit is een ziekenhuis!
Jullie gewonden zijn hier welkom!
We zullen jullie gewonden verzorgen.
Maar jullie mannen met wapens moeten weg.
Wat ga je doen, Ismail? - Nee, laat me.
Als de Russen mij vinden vermoorden ze iedereen.
Mijn leger bevindt zich aan de andere kant van 't meer.
Als ik daar kan komen...
Het geeft niet.
Kozakken.
Stop.
Stop met roeien. - Nee.
Kijk, Ismail. Zie je 't niet?
We zijn er bijna... waar we veilig zullen zijn.
Stop. Stop met roeien.
Maar we zijn er bijna.
Zo dichtbij.
Alsjeblieft, blijf bij me.
Ik ben hier. Ik ben hier.
Ik ben hier bij jou.
Ik ben bij jou.
Kijk, Ismail.
Binnenin Gods gedachten.
Ja.
Weet ik nog.
En ik zal het nooit vergeten.
Lillie...
Wees niet bang.
Ismail?
Ismail...
Toen ik hier voor het eerst kwam had ik een doel.
Ik wilde een verschil maken.
Het eiste zoveel van mij.
Ik weet niet of ik ooit zal ophouden met aan hem te denken.
Maar nu begrijp ik meer dan ooit waarom ik door moet gaan.
Ik ben nu een van hen.
En net als hen, geloof ik nog steeds in een God...
die goed en rechtvaardig is.
En ik weet dat de vrede ooit terugkomt.